Zmieniałem jej "opatrunki" co godzinę, chociaż miałem małą nadzieje że otworzy oczy dzięki temu.. Niestety od około 5 godzin nie wstała. Leżała i TYLKO leżała, chociaż znam ją dopiero 248 dni zależało mi na niej. Wszyscy się o
siebie troszczyliśmy.. Gdy bliźniaki postanowiły pójść pozbierać liście cały czas gadałem do Demi.. Chociaż pewnie mnie nie słyszała..
-Demi.. Bliźniaki za tobą tęskną... MY wszyscy za tobą tęsknimy... Proszę otwórz oczy... - głaskałem jej drobną dłoń kciukiem. Usłyszałem krzyki Susanne wołające o pomoc. Wstałem i hi
wybiegłem z domu, zobaczyłem o razu Susanne która patrzy się w stronę morza.
-Co się stało?! -krzyknąłem patrząc się w tą samą stronę. Dziewczynka płakała.
-Tam ktoś leży... W wodzie! -powiedziała swym piskliwym głosem. Wbiegłem do wody i płynąłem szukając tej osoby. Zobaczyłem po raz kolejny trupa... Tym razem był to mężczyzna leżący głową w wodzie. CO SIĘ TU DO CHOLERY DZIEJE? W dwa dni żeby aż dwa trupy przepływały? Coś jest nie tak..Złapałem za ubranie i trzymając mężczyznę popłynąłem na powierzchnie. Zobaczyłem że nie ma bliźniaków na plaży.
-Susanne! Chris! - krzyknąłem oczekując aż przybiegną. Lecz nie przyszły, wszedłem do domku a moje młodsze rodzeństwo siedziało przy Demi która się również uśmiechała...? I z nimi rozmawiała? Dziewczyna się na mnie spojrzała, podbiegłem i wtuliłem się w nią jak takie małe dziecko...
*DEMI*
Otworzyłam oczy... Noga strasznie mnie bolała, usłyszałam krzyk Susanne...
-Susanne?! -krzyknęłam próbując jakoś wstać lecz niestety noga zbytnio mnie bolała.. -Susanne! -ponowiłam próby wołania dziewczynki, wtedy zobaczyłam jak bliźniaki nieswojo wchodzą do domu. Gdy spojrzały się na mnie zaczęły się przedziwnie cieszyć, podbiegły do mnie i zaczęły mnie przytulać. Zaczęłam się śmiać i odwzajemniać uściski. Wtedy ujrzałam Jamie, on tak samo podbiegł do mnie i zaczął mnie przytulać. Chociaż wydawało mi się to trochę krępujące kiedy miętosił moje włosy, postanowiłam nic nie mówić. W tej oto chwili zaczęłam sobie przypominać trochę co się stało.. Pokłóciłam się z nim, chciałam pójść na skałę... Dalej nic nie mogłam sobie przypomnieć. Nie chciałam sobie tym zawracać głowy..
-Przepraszam za tamto.. -wyszeptał mi do ucha. Nic nie odpowiedziałam, chłopak odsunął się ode mnie. -Jesteś głodna? - przytaknęłam. Chłopak wziął z koszyczka zrobionego przez mą osobę
, mango. Uśmiechnęłam się i powoli jadłam, aby się rozkoszować świeżością owoca. Blondynek w tym czasie cały czas się na mnie patrzył z uśmiechem, bliźniaki natomiast poszły na dwór.
*rozdział który znalazłam nieopublikowany*


.jpg)
.jpg)


