Było tak głośno że aby coś powiedzieć musiałam krzyczeć. Rozmawialiśmy bardzo długo gdy... Bliźniaki usiadły na tych barierkach, a w tym momencie nadeszła fala... Susanne i Chris wpadli do wody, nim się obejrzałam ich brat Jamie wskoczył za nimi by im pomóc. Próbował ratować obojga lecz niestety sam próbował się jakoś utrzymać. Zaczęłam krzyczeć o pomoc lecz nikt nie reagował z powodu głośnej muzyki i rozmów. Złapałam za ponton który jak się pociągnie za linkę nadmuchuje się. Rzuciłam w ich stronę lecz zobaczyłam jak Chris się topi.
-Cholera. -powiedziałam zdjęłam szpilki i wskoczyłam za nim. Będąc pod wodą otworzyłam oczy i zobaczyłam jak chłopiec już nie walczy i ma otwartą buzię, złapałam go za rękę i wypłynełam z nim. Zobaczyłam żółty ponton dlatego podpłynęłam do niego, blondyn zabrał swojego braciszka natomiast ja jakoś wpełznełam do środka. Wtedy spojrzałam na statek.... On był dalej niż myślałam. Zaczęłam rękoma machać w stronę statku tak samo robił Jamie.. Lecz niestety nie zdążyliśmy... Nikt się nie przejmował brakiem czwórki ludzi... -Cholera... -powtórzyłam.
-Przecież mogłaś pójść po pomoc... -powiedział Jace.
-Ach tak?! Co z tego że w tym czasie twój brat się topił do cholery jasnej! Nim bym poprosiła o pomoc twój brat by nie żył!- krzyknęłam. Przez godzinę/dwie nie odzywałam się do nikogo, patrzyłam się jedynie na morze i myślałam... Może on ma racje? Może gdybym poszła o pomoc każdy by żył i stał na statku? Bez słowa otworzyłam pudełko które było "przyszyte". W środku były flary i suche jedzenie oraz butelka wody. -Cholera! -walnęłam w pudełko i położyłam głowę na "barierce". Byłam na siebie zła. Przecież mogłam wystrzelić flare gdy widzieliśmy statek.
-Boje się... -wyjąkała mała Susanne.
-Wszystko będzie dobrze... Obiecuje -powiedział Jace przytulając małą ja natomiast się śmiałam. Chociaż nie powinnam. Śmiałam się. WSZYSTKO BĘDZIE DOBRZE, jakoś w to nie wierzę. Christopher natomiast siedział i patrzył się na ocean nie odzywając się do nikogo. Z nudów zaczęłam śpiewać własnoręcznie napisaną piosenkę patrząc się w niebo. Dryfowaliśmy na pontonie w ciszy (prócz mojego śpiewania) dziwiłam się jak bardzo spokojne są bliźniaki.
-JAMIE! -krzyknął chłopiec powtarzając jego imie w nieskończoność. Chłopak podniósł głowę i zaczął się cieszyć.
-Co je... -wstałam i spojrzałam się w tą samą stronę co oni. WYSPA! zaczęłam rękoma wiosłować razem z blondynem. Dzieci natomiast cieszyły się jak głupie.
Nie zważając na to że jeszcze kilka metrów dalej jesteśmy od wyspy, zdjęłam sweter i wskoczyłam do wody. Gdy byłam prawie na brzegu poczułam grunt, szczęśliwa pobiegłam na gorący piasek. W czasie gdy ja się cieszyłam rodzeństwo dopłynęło już. Susanne do mnie podbiegła i razem ze mną biegała szczęśliwa. Natomiast Jamie wyciągnął ponton i szedł w stronę lasu.-Gdzie idziesz? -podbiegłam do chłopaka. On natomiast się spojrzał oraz uśmiechnął i poszedł dalej. -Poczekaj! Chris! Susanne! Chodźcie! -krzyknęłam i pobiegłam za blondynem.
CZYTASZ = DO CHOLERY JASNEJ KOMENTUJESZ

