niedziela, 31 sierpnia 2014

Rozdział 2



    Było tak głośno że aby coś powiedzieć musiałam krzyczeć. Rozmawialiśmy bardzo długo gdy... Bliźniaki usiadły na tych barierkach, a w tym momencie nadeszła fala... Susanne i Chris wpadli do wody, nim się obejrzałam ich brat Jamie wskoczył za nimi by im pomóc. Próbował ratować obojga lecz niestety sam próbował się jakoś utrzymać. Zaczęłam krzyczeć o pomoc lecz nikt nie reagował z powodu głośnej muzyki i rozmów. Złapałam za ponton który jak się pociągnie za linkę nadmuchuje się. Rzuciłam w ich stronę lecz zobaczyłam jak Chris się topi.
-Cholera. -powiedziałam zdjęłam szpilki i wskoczyłam za nim. Będąc pod wodą otworzyłam oczy i zobaczyłam jak chłopiec już nie walczy i ma otwartą buzię, złapałam go za rękę i wypłynełam z nim. Zobaczyłam żółty ponton dlatego podpłynęłam do niego, blondyn zabrał swojego braciszka natomiast ja jakoś wpełznełam do środka. Wtedy spojrzałam na statek.... On był dalej niż myślałam. Zaczęłam rękoma machać w stronę statku tak samo robił Jamie.. Lecz niestety nie zdążyliśmy... Nikt się nie przejmował brakiem czwórki ludzi... -Cholera... -powtórzyłam.
-Przecież mogłaś pójść po pomoc... -powiedział Jace.
-Ach tak?! Co z tego że w tym czasie twój brat się topił do cholery jasnej! Nim bym poprosiła o pomoc twój brat by nie żył!- krzyknęłam.  Przez godzinę/dwie nie odzywałam się do nikogo, patrzyłam się jedynie na morze i myślałam... Może on ma racje? Może gdybym  poszła o pomoc każdy by żył i stał na statku? Bez słowa otworzyłam pudełko które było "przyszyte". W środku były flary i suche jedzenie oraz butelka wody. -Cholera! -walnęłam w pudełko i położyłam głowę na "barierce". Byłam na siebie zła. Przecież mogłam wystrzelić flare gdy widzieliśmy statek.
-Boje się... -wyjąkała mała Susanne.
-Wszystko będzie dobrze... Obiecuje -powiedział Jace przytulając małą ja natomiast się śmiałam. Chociaż nie powinnam. Śmiałam się. WSZYSTKO BĘDZIE DOBRZE, jakoś w to nie wierzę. Christopher natomiast siedział i patrzył się na ocean nie odzywając się do nikogo. Z nudów zaczęłam śpiewać własnoręcznie napisaną piosenkę patrząc się w niebo. Dryfowaliśmy na pontonie w ciszy (prócz mojego śpiewania) dziwiłam się jak bardzo spokojne są bliźniaki.
-JAMIE! -krzyknął chłopiec powtarzając jego imie w nieskończoność. Chłopak podniósł głowę i zaczął się cieszyć.
-Co je... -wstałam i spojrzałam się w tą samą stronę co oni. WYSPA! zaczęłam rękoma wiosłować razem z blondynem. Dzieci natomiast cieszyły się jak głupie.


   Nie zważając na to że jeszcze kilka metrów dalej jesteśmy od wyspy, zdjęłam sweter i wskoczyłam do wody. Gdy byłam prawie na brzegu poczułam grunt, szczęśliwa pobiegłam na gorący piasek. W czasie gdy ja się cieszyłam rodzeństwo dopłynęło już. Susanne do mnie podbiegła i razem ze mną biegała szczęśliwa. Natomiast Jamie wyciągnął ponton i szedł w stronę lasu.
-Gdzie idziesz? -podbiegłam do chłopaka. On natomiast się spojrzał oraz uśmiechnął i poszedł dalej. -Poczekaj! Chris! Susanne! Chodźcie! -krzyknęłam i pobiegłam za blondynem.




CZYTASZ = DO CHOLERY JASNEJ KOMENTUJESZ

Rozdział 1



           -A przed wami... Demetria Devonne Lovato! Powitajmy ją oklaskami! -powiedział mężczyzna o dość niskim wzroście. Zawiązałam baletkę i na "paluszkach" wbiegłam na scenę, uśmiechnęłam się i czekałam na muzykę. Kiedy muzyka została włączona zaczęłam tańczyć. Każdy ruch robiłam perfekcyjnie gdy niestety... Mój występ został przerwany przez falę która "uniosła" statek i się przewróciłam.
-Cholera.. -powiedziałam patrząc na widownie. Nie było tam dużo ludzi, lecz na tyle że czułam wstyd. Ja perfekcyjna primabalerina wywróciła się na jakimś statku. Spojrzałam się na każdego po kolei moją uwagę zwróciła mała dziewczynka o długich złotych włosach która cieszyła się i klaskała, nie zwracając uwagi na mój wypadek. Uśmiechnęłam się do dziewczynki i nie czekając na pomoc służących wstałam i kulejąc trochę podeszłam do złotowłosej.
-Jak masz na imię? -uśmiechnęłam się do dziewczynki która była zachwycona że do niej podeszłam.
-Su....Su.... -jąkała się próbując dokończyć słowo. -Susanne!- dokończyła uśmiechając się.
-Miło Cię poznać Susanne. -odwzajemniłam uśmiech, dziewczynka odwróciła się do tyłu i podbiegła do dość przystojnego chłopaka. Chłopak po chwili się w moją stronę spojrzał i uśmiechnął się. Poczułam jak ktoś mnie szturcha.
-Demetrio mówiłem Ci że to zły pomysł teraz występować! -krzyknął na mnie mój chłopak... Joe.
-No zobacz jaki pech wystąpiłam. -uśmiechnęłam się bezczelnie i zabrałam od niego wodę którą trzymał w ręce. Nie kochałam go, byłam z nim dlatego że jest moim menagerem i to za niewielką sumę. Tak wiem jestem okropna ale cóż. Poszłam do swego pokoju pijąc wodę aby się przebrać. Chociaż powinnam się tym przejmować po chwili zawsze zapominam.... Ubrałam się i ułożyłam włosy oraz włożyłam mój strój do szafki po to aby go nie szukać jutro. Ktoś zaczął pukać a więc podeszłam do drzwi i otworzyłam.
-Panno Lovato przepraszamy że... -uśmiechnęłam się do właściciela statku, uwielbiałam się uśmiechać.
-Oj tam, jutro spróbuje utrzymać równowagę. -mówiąc wyszłam z pokoju i zamknęłam go, przez całą drogę właściciel statku mnie przepraszał jak by to była jaka kolwiek tragedia. Gdy wyszłam z "hotelu" zobaczyłam tą małą dziewczynkę stojącą przy barierce patrzącą na morze i podeszłam do niej. Złotowłosa była tak bardzo zaciekawiona morzem że nie zwróciła na mnie uwagi, dotknęłam jej ramienia a ona szybko się odwróciła i uśmiechnęła się.
-To pani... -powiedziała seplemiąc, rozmawiałam z dziewczynką o byciu baletnicą gdy przybiegł prawdopodobnie jej brat (sądząc o ogromnym podobieństwie) z tym samym blondynkiem który wcześniej się do mnie uśmiechał. -Chris patrz. -pokazała na mnie palcem -To ta pani! -chłopiec podszedł do mnie i spytał się:
-Czemu nie jesteś chuda tak samo jak baletnice? -blondyn z Susanną chcieli go upomnieć lecz ja się uśmiechnęłam i ukucnęłam tak aby być jego wzrostu.
-Ponieważ... Ja uwielbiam słodycze a one nie. -wszyscy natomiast się zaczęli śmiać.
-Przepraszam za brata jest jeszcze mały... - po tym zdaniu zrozumiałam że jest ich starszym bratem. Pokazałam ręką że to nic. -Jestem Jamie a to jest Christopher, Susanne pewnie już znasz. -przytaknęłam. Było tak głośno że aby coś powiedzieć musiałam krzyczeć. Rozmawialiśmy bardzo długo gdy....


CZYTASZ=KOMENTUJESZ!