sobota, 6 września 2014

Rozdział 4



     Otworzyłam oczy i spojrzałam się w obie strony, nikt już nie spał. Wstałam do pozycji siedzącej i pierwsze co zobaczyłam to Susanne w mojej sukience która jej do ziemi.
-Ładnie w niej wyglądasz. -dziewczyka podskoczyła z przestraszenia i zdjęła sukienkę. -Ale....
-Przepraszam. -spojrzałam się na nią zdzwiwiona.
-Susanne jak chcesz sukienkę to załóż... -uśmiechnęłam się i wstałam. Christhoper szukał czegoś w piasku a Jamie stał w wodzie z kijem...? Weszłam po cichu tak aby blondyn mnie nie usłyszał do wody tak że stałam za nim.
-Co robisz? - chłopak tak samo jak siostra podskoczył i się odwrócił.
-To co widać. -odpowiedział.
-Mmm, ktoś wstał lewą nogą. - mówiąc szłam w stronę wody.


8  MIESIĘCY PÓŹNIEJ

 Siedziałam i śpiewałam bliźniakom do snu. Gdy zasnęły blondyn szepnął:
-Chodź na sekundę. -przytaknęłam i wstałam oraz poszłam za chłopakiem, zaprowadził mnie na drugą stronę plaży. Tam leżała kobieta... Wyglądała na nieżywą...
-Ona nie żyje..? -spytałam, chłopak przytaknął. Zaczęłam płakać, chodź jej nie znałam ani nic... Widok trupa jest okropny... Blondyn wtedy mnie przytulił.
-Wczoraj robiąc obchód zobaczyłem jak pływa na morzu... Wyciągnęłem ją... -stałam wtulona w chłopaka.
-Czemu mi nie powiedziałeś wczoraj?.. Czemu ją wyciągnęłeś?
-Zasługuje na normalny pogrzeb czyż nie? Po za tym.. Wiem że to złe... Moglibyśmy zabrać jej rzeczy... Abyście z Susanne mogły czasami.... - odeszłam kilka kroków od chłopaka.
-Czy ty oszalałeś?! Mam nosić ubrania po trupie?! - krzyknęłam rozzłoszczona.
-Nie nie oszalałem, i tak. Demi kur*a zrozum, za kilka lat Susanne nie będzie miała w czym chodzić... -przerwałam w tym momencie chłopakowi.
-Za kilka lat to my będziemy we własnym domu spać na wygodnym materacu. - Jamie zaczął się śmiać.
-Minęło tyle miesięcy powiedz mi.. Czemu nadal tutaj tkwimy? -walnęłam z "liścia" chłopaka w policzek. Pokiwałam przecząco głową i z zaciśniętymi pięściami odwróciłam się i poszłam w me ulubione miejsce, był to kamień stojący kilka metrów od wyspy w wodzie. Często tam siedziałam mając nadzieje że zobaczę w tej chwili pomoc.. Weszłam do wody... Poczułam okropny ból... A wokół mnie mnóstwo krwi... Zaczęło mi się kręcić w głowie.... Wszystko stawało się rozmazane...


*JAMIE*

Wszedłem do naszego domku* oczekując że Demi  jest w nim, lecz jej nie było. Co ona sobie wyobraża? Że będę jej wmawiać same kłamstwa? Położyłem rzeczy trupa i za zaciśniętymi pięściami poszedłem jej poszukać, pomyślałem o skale na której uwielbiała siadać dlatego tam postanowiłem pójść. Z daleka nie widziałem jej na skale, dlatego chciałem się wycofać... Lecz w tym momencie, przyjrzałem się mocniej i zobaczyłem czerwoną na brzegu wodę... Pobiegłem do tego miejsca, na brzegu wody leżała Demetria, gdy ją podniosłem z jej stopy leciała krew. Jak najszybciej pobiegłem do domu, położyłem ją na naszym "łóżku" stworzonym z mnóstwa liści. Zdjąłem z siebie koszule i mocno owinąłem ją w okół jej stopy, aby zatamować chodź trochę krwawienie. Niestety zapomniałem o rodzeństwie i obudziłem je tym. Susanne zaczęła krzyczeć widząc przemoczoną i we krwi Demi...

poniedziałek, 1 września 2014

Rozdział 3


 *PS. BRAK WSTAWIONYCH W NIEKTÓRYCH MIEJSCACH PRZECINKI (LENISTWO)

        Szłam za Jamie'm razem z bliźniakami...
-Gdzie idziesz braciszku? -mówiła w kółko Susanne. Od calego zdarzenia Christopher w ogóle się nie odzywał.. Postanowiłam z złotowłosym porozmawiać. Oddaliłam się z chłopcem od innych.
-Co się stało Chris? - chłopiec poruszył ramionami jak by nie wiedział. -Chris wiem że jest Ci trudno.. Nam też jest, ale znajdą nas... Jeśli Ci o to chodzi... -uśmiechnęłam się on natomiast szedł ze smutną miną.
-Wolałbym aby nas nie znaleźli... -spojrzałam się na niego zaniepokojona. -I tak rodzice nas nie lubią. - widać że cudownego dzieciństwa bliźniaki nie mają..
-Oczywiście że was nie lubią.. Bo kochają -uśmiechnęłam się lecz chłopiec patrzył się obojętnie na mnie.
-Patrzcie! -krzyknął Jamie podbiegając do małego wodospadu. Z dłoni ułożył łódeczkę i "wziął" wodę. Zamiast sam się napić powoli podszedł najpierw do Susanne aby się napiła następnie ponowił tą czynność i dał się napić bratu, i znowu zrobił to samo i szedł w moją stronę.
-Nie dzięki.... -powiedziałam podchodząc do wody niestety... Źle ustanęłam i wpadłam do wody. Zaczęłam się śmiać, napiłam się wody i ponownie mokra wyszłam z wody.
-Wszystko ok? -powiedział blondyn, przytaknęłam rozbawiona.

KILKA GODZIN PÓŹNIEJ ZWIEDZANIA WYSPY

   Bliźniaki były zmęczone i przecierały oczka, postanowiliśmy z Jamie'm spróbować przynajmiej zrobić szałas. Wróciliśmy się na plażę gdzie jest nasz ponton.
-Dobra. Susanne, Chris proszę czekajcie tu i nigdzie nie chodźcie. Jak coś to wołajcie będziemy blisko. - uśmiechnęłam się i oboje przytaknęli, Susanne zaczepiała brata próbując go rozweselić on natomiast nie odzywał się do niej i patrzył się w ocean.
-Idziemy? -spytał blondyn, przytaknęłam. Jamie miał zrywać patyki oraz zbierać, a ja zrywać liście. Po około 25 minutach postanowiliśmy wrócić. Dzieci spały przytulone do siebie na piasku. Zaśmialiśmy i postanowiliśmy spróbować coś zrobić. Położyłam kilka dużych liści palmowych tak aby nie spać na piasku. Wbiliśmy 4 najgrubsze patyki w piasek w każdym kącie. Jako dach położyliśmy chwilowo końcówki liści palmowych. (zdjęcie jest tak abyście sobie wyobrazili lepiej szałas) związaliśmy wszystko znalezionymi po drodze korzeniami i tego typu podobnymi rzeczmi*. Wzięłam na ręce Susanne a Jamie Christophera i położyliśmy ich obok siebie na liściach. Szukałam suwaka z  tułu sukienki aby ją zdjąć gdy blondyn powiedział:
-Co ty robisz? - zaśmiałam się.
-Zdejmuję sukienkę bo chce iść spać? -chłopak wyglądał na zażenowanego. Westchnęłam i zostawiłam suwak w spokoju, położyłam się obok bliźniaków i spojrzałam się na Jamie'a który zdejmował koszulę. Wstałam i podeszłam do niego. -Ty tak serio?! Ty się rozbierzesz aby Ci było wygodnie... -chłopak włożył koszulę do moich rąk.
-Załóż. -powiedział zdejmując buty. Niestety ja musiałam chodzić boso... Zdjęłam sukienkę, odwróciłam się tyłem oraz zdjęłam stanik i założyłam koszulę chłopaka. Sukienkę podłożyłam obok naszego chwilowego miejsca i położyłam się spać.

niedziela, 31 sierpnia 2014

Rozdział 2



    Było tak głośno że aby coś powiedzieć musiałam krzyczeć. Rozmawialiśmy bardzo długo gdy... Bliźniaki usiadły na tych barierkach, a w tym momencie nadeszła fala... Susanne i Chris wpadli do wody, nim się obejrzałam ich brat Jamie wskoczył za nimi by im pomóc. Próbował ratować obojga lecz niestety sam próbował się jakoś utrzymać. Zaczęłam krzyczeć o pomoc lecz nikt nie reagował z powodu głośnej muzyki i rozmów. Złapałam za ponton który jak się pociągnie za linkę nadmuchuje się. Rzuciłam w ich stronę lecz zobaczyłam jak Chris się topi.
-Cholera. -powiedziałam zdjęłam szpilki i wskoczyłam za nim. Będąc pod wodą otworzyłam oczy i zobaczyłam jak chłopiec już nie walczy i ma otwartą buzię, złapałam go za rękę i wypłynełam z nim. Zobaczyłam żółty ponton dlatego podpłynęłam do niego, blondyn zabrał swojego braciszka natomiast ja jakoś wpełznełam do środka. Wtedy spojrzałam na statek.... On był dalej niż myślałam. Zaczęłam rękoma machać w stronę statku tak samo robił Jamie.. Lecz niestety nie zdążyliśmy... Nikt się nie przejmował brakiem czwórki ludzi... -Cholera... -powtórzyłam.
-Przecież mogłaś pójść po pomoc... -powiedział Jace.
-Ach tak?! Co z tego że w tym czasie twój brat się topił do cholery jasnej! Nim bym poprosiła o pomoc twój brat by nie żył!- krzyknęłam.  Przez godzinę/dwie nie odzywałam się do nikogo, patrzyłam się jedynie na morze i myślałam... Może on ma racje? Może gdybym  poszła o pomoc każdy by żył i stał na statku? Bez słowa otworzyłam pudełko które było "przyszyte". W środku były flary i suche jedzenie oraz butelka wody. -Cholera! -walnęłam w pudełko i położyłam głowę na "barierce". Byłam na siebie zła. Przecież mogłam wystrzelić flare gdy widzieliśmy statek.
-Boje się... -wyjąkała mała Susanne.
-Wszystko będzie dobrze... Obiecuje -powiedział Jace przytulając małą ja natomiast się śmiałam. Chociaż nie powinnam. Śmiałam się. WSZYSTKO BĘDZIE DOBRZE, jakoś w to nie wierzę. Christopher natomiast siedział i patrzył się na ocean nie odzywając się do nikogo. Z nudów zaczęłam śpiewać własnoręcznie napisaną piosenkę patrząc się w niebo. Dryfowaliśmy na pontonie w ciszy (prócz mojego śpiewania) dziwiłam się jak bardzo spokojne są bliźniaki.
-JAMIE! -krzyknął chłopiec powtarzając jego imie w nieskończoność. Chłopak podniósł głowę i zaczął się cieszyć.
-Co je... -wstałam i spojrzałam się w tą samą stronę co oni. WYSPA! zaczęłam rękoma wiosłować razem z blondynem. Dzieci natomiast cieszyły się jak głupie.


   Nie zważając na to że jeszcze kilka metrów dalej jesteśmy od wyspy, zdjęłam sweter i wskoczyłam do wody. Gdy byłam prawie na brzegu poczułam grunt, szczęśliwa pobiegłam na gorący piasek. W czasie gdy ja się cieszyłam rodzeństwo dopłynęło już. Susanne do mnie podbiegła i razem ze mną biegała szczęśliwa. Natomiast Jamie wyciągnął ponton i szedł w stronę lasu.
-Gdzie idziesz? -podbiegłam do chłopaka. On natomiast się spojrzał oraz uśmiechnął i poszedł dalej. -Poczekaj! Chris! Susanne! Chodźcie! -krzyknęłam i pobiegłam za blondynem.




CZYTASZ = DO CHOLERY JASNEJ KOMENTUJESZ

Rozdział 1



           -A przed wami... Demetria Devonne Lovato! Powitajmy ją oklaskami! -powiedział mężczyzna o dość niskim wzroście. Zawiązałam baletkę i na "paluszkach" wbiegłam na scenę, uśmiechnęłam się i czekałam na muzykę. Kiedy muzyka została włączona zaczęłam tańczyć. Każdy ruch robiłam perfekcyjnie gdy niestety... Mój występ został przerwany przez falę która "uniosła" statek i się przewróciłam.
-Cholera.. -powiedziałam patrząc na widownie. Nie było tam dużo ludzi, lecz na tyle że czułam wstyd. Ja perfekcyjna primabalerina wywróciła się na jakimś statku. Spojrzałam się na każdego po kolei moją uwagę zwróciła mała dziewczynka o długich złotych włosach która cieszyła się i klaskała, nie zwracając uwagi na mój wypadek. Uśmiechnęłam się do dziewczynki i nie czekając na pomoc służących wstałam i kulejąc trochę podeszłam do złotowłosej.
-Jak masz na imię? -uśmiechnęłam się do dziewczynki która była zachwycona że do niej podeszłam.
-Su....Su.... -jąkała się próbując dokończyć słowo. -Susanne!- dokończyła uśmiechając się.
-Miło Cię poznać Susanne. -odwzajemniłam uśmiech, dziewczynka odwróciła się do tyłu i podbiegła do dość przystojnego chłopaka. Chłopak po chwili się w moją stronę spojrzał i uśmiechnął się. Poczułam jak ktoś mnie szturcha.
-Demetrio mówiłem Ci że to zły pomysł teraz występować! -krzyknął na mnie mój chłopak... Joe.
-No zobacz jaki pech wystąpiłam. -uśmiechnęłam się bezczelnie i zabrałam od niego wodę którą trzymał w ręce. Nie kochałam go, byłam z nim dlatego że jest moim menagerem i to za niewielką sumę. Tak wiem jestem okropna ale cóż. Poszłam do swego pokoju pijąc wodę aby się przebrać. Chociaż powinnam się tym przejmować po chwili zawsze zapominam.... Ubrałam się i ułożyłam włosy oraz włożyłam mój strój do szafki po to aby go nie szukać jutro. Ktoś zaczął pukać a więc podeszłam do drzwi i otworzyłam.
-Panno Lovato przepraszamy że... -uśmiechnęłam się do właściciela statku, uwielbiałam się uśmiechać.
-Oj tam, jutro spróbuje utrzymać równowagę. -mówiąc wyszłam z pokoju i zamknęłam go, przez całą drogę właściciel statku mnie przepraszał jak by to była jaka kolwiek tragedia. Gdy wyszłam z "hotelu" zobaczyłam tą małą dziewczynkę stojącą przy barierce patrzącą na morze i podeszłam do niej. Złotowłosa była tak bardzo zaciekawiona morzem że nie zwróciła na mnie uwagi, dotknęłam jej ramienia a ona szybko się odwróciła i uśmiechnęła się.
-To pani... -powiedziała seplemiąc, rozmawiałam z dziewczynką o byciu baletnicą gdy przybiegł prawdopodobnie jej brat (sądząc o ogromnym podobieństwie) z tym samym blondynkiem który wcześniej się do mnie uśmiechał. -Chris patrz. -pokazała na mnie palcem -To ta pani! -chłopiec podszedł do mnie i spytał się:
-Czemu nie jesteś chuda tak samo jak baletnice? -blondyn z Susanną chcieli go upomnieć lecz ja się uśmiechnęłam i ukucnęłam tak aby być jego wzrostu.
-Ponieważ... Ja uwielbiam słodycze a one nie. -wszyscy natomiast się zaczęli śmiać.
-Przepraszam za brata jest jeszcze mały... - po tym zdaniu zrozumiałam że jest ich starszym bratem. Pokazałam ręką że to nic. -Jestem Jamie a to jest Christopher, Susanne pewnie już znasz. -przytaknęłam. Było tak głośno że aby coś powiedzieć musiałam krzyczeć. Rozmawialiśmy bardzo długo gdy....


CZYTASZ=KOMENTUJESZ!